Granica

Obywatel polski obowiązany jest mieć wizę. Nie jest wymagany określony okres ważności paszportu przy wjeździe, musi on być ważny na okres ważności wizy. Przy wjeździe nie ma obowiązku okazywania określonej kwoty pieniędzy. Bez deklarowania można wwieźć 7000 USD, a jeżeli posiada się większą sumę, należy ją zadeklarować (tyle też można potem wywieźć). Ograniczenia celne nie odbiegają od ogólnie przyjętych norm. Istnieje jednak specyficzna kontrola, tzw. kulturowa. Zatrzymaniu i sprawdzeniu podlegają wszystkie przywożone i wywożone kasety wideo oraz magnetofonowe, trzeba liczyć się także z przeglądem książek i czasopism. Przy wyjeździe mogą być też zakwestionowane niewywołane w Wietnamie filmy (klisze fotograficzne). Nie podlegają ocleniu rzeczy przeznaczone do użytku osobistego w ilościach niewskazujących na przeznaczenie handlowe. Przedmioty o większej wartości należy zgłosić w deklaracji celnej. Przy przekroczeniu granicy Wietnamu należy wypełnić druk deklaracji celnej, którego kopię należy okazać podczas wyjazdu z Wietnamu. Istnieje zakaz wywozu z kraju różnych dóbr kultury czy przedmiotów (np. kość słoniowa), należy więc przed zakupem upewnić się, czy dany towar nie znajduje się na liście towarów objętych takim zakazem.

Kuchnia

Do głównych składników kuchni wietnamskiej należą; ryż, makaron (sojowy, ryżowy, maniokowy) oraz różne sałatki z warzyw surowych i kiszonych. Popularne są dania smażone w woku, duszone oraz gotowane na parze z sosem rybnym. Na terenie rejonów: Ho Chi Minh, Hue i Hanoi występują lokalne potrawy. W całym kraju serwuje się wiele typowych dań: zupa bambusowa pho (z makaronem ryżowym), zupa z tofu, ślimaków, kury, boczku, zielonych bananów. Na deser, zwany che, podaje się suszone owoce: lotos gotowany w cukrze, miąższ kokosu, ciasteczka z mąki ryżowej (suse). W świecie najbardziej znana jest kuchnia z Północy. Należy z ostrożnością podchodzić do spożywania posiłków w ulicznych jadłodajniach z uwagi na niewielkie możliwości zachowania podstawowych warunków higienicznych w takich miejscach.

Zakupy

Pamiątki sprzedawane blisko atrakcji turystycznych nie mają tabliczek z cenami, w związku z czym należy się twardo targować. Nie należy kupować przedmiotów, które wyglądają na zabrane z miejsc zabytkowych, ani wykonanych z materiałów będących pod ochroną, jak np. skorupy żółwia. Nie jest możliwe przewiezienie ich przez granicę celną. W dużych miastach jest trochę sklepów z antykami, lecz na wywóz autentycznych przedmiotów trzeba mieć pozwolenie. Uliczni sprzedawcy zachęcają do kupna obrazów olejnych, akwareli; bardziej wartościowa można dostać w galeriach. Popularne wśród turystów są ceramiczne czajniczki, talerzyki wyglądające na antyczne. Szeroko dostępne są: wyroby rękodzieła: z laki, ze skóry, drewniane puzderka intarsjowane macicą perłową, ceramiczne słonie, kolorowe wyszywane materiały, obrusy, poszewki, apaszki i obrazki malowane na jedwabiu, a także piżamy, męskie koszule z surowego jedwabiu, pikowane kurtki jedwabne. Na straganach są ręcznie rzeźbione łodzie, helikoptery, samoloty z drewna, komplety szachowe. Wyroby ze złota, srebra, jadeitu. W okolicy poczty można trafić na kolekcje znaczków pocztowych, w tym także z czasów Wietnamu Południowego. Dla amatorów są w sprzedaży przedmioty wyglądające na spadek po wojskach amerykańskich: mundury, hełmy, bagnety, grawerowane zapalniczki. Podrabianej broni i amunicji nie wolno wywozić z kraju. Dostępne „kubańskie” cygara są wyrabiane na miejscu. Oryginalnym prezentem mogą być także kukiełki, które “grały” w wodnym teatrze kukiełek.

Zdrowie

Nie ma obowiązku szczepień, gdyż zagrożenie sanitarno-epidemiologiczne prawie nie występuje. Wiele osób jednak dokonuje takich szczepień, głównie na: dyfteryt, tężec, cholerę, ospę, tzw. japońską encefalitis oraz żółtaczkę A i B. Na terenach podmokłych (okolice Mekongu) może występować malaria (należy chronić się przed ukąszeniami komarów) i gorączka dengue. Nie wolno pić wody z kranu, a tylko butelkowaną. Nie należy jeść niemytych i nieobranych owoców. Przestrzega się przed odwiedzaniem bazarów, gdzie sprzedaje się żywe zwierzęta. Zaleca się myć często ręce. W małych miejscowościach występują problemy z zaopatrzeniem w artykuły spożywcze i środki higieniczne. Generalnie poziom opieki medycznej zdecydowanie odbiega od standardów europejskich, choć w dużych miastach (Ho Chi Minh, Hanoi) istnieją prywatne kliniki medyczne, w których poziom usług medycznych jest na zdecydowanie wyższym poziomie, lecz koszt pobytu w nich jest bardzo wysoki. Koszt jednokrotnej konsultacji medycznej to 50-80 USD.

Zwyczaje

Konfucjanizm wyznacza surowy kod moralny, harmonię z naturą, podziały socjalne w społeczeństwie, rodzinie, dominację mężczyzn. Na życie ma wpływ buddyzm. Kolonizatorzy z Francji wprowadzając uprzemysłowienie zaszczepili ideę znaczenia jednostki, równości między kobietą a mężczyzną. Najważniejsze i najbardziej celebrowane święto to - Tet, księżycowy nowy rok, obchodzony przed wiosennymi zasiewami (święto ruchome - od końca stycznia do połowy lutego). Jego przesłaniem są modły o urodzajny rok. Ludzie wracają do swoich rodzinnych stron i obdarowują się prezentami (obchodzą wtedy hurtowo także swoje urodziny), dekorują domy i groby kwiatami oraz złotym i czerwonym papierem. Wietnamczycy okazują wielki szacunek dla swoich rodzin i przodków. Dzieci słuchają rodziców, a żony – mężów. Szacunek wobec klanu i rodziny przejawia się w przywiązywaniu dużej roli do edukacji. W dawnych czasach nauczyciele byli najbardziej poważani w społeczeństwie. Na rozwój ich kultury mieli wpływ zarówno sąsiedzi (Chińczycy), jak i Francuzi, Amerykanie, Rosjanie. Charakter narodu doświadczyły liczne okupacje, bieda, opresje. W życiu codziennym obowiązują sztywne zasady zachowań. Witanie przez podanie ręki (bez ukłonu) upowszechniło się w miastach, nie na prowincji. Kobiety nie podają ręki, lecz tylko się uśmiechają i wykonują lekki skłon głową. Wita się i żegna słowem – chao. Nazwiska pisze się najpierw, potem tradycyjne środkowe imię i na końcu – imię właściwe. Takie same imiona daje się dziewczynkom i chłopcom. Wymieniane na końcu właściwe imię jest ważniejsze niż nazwisko. Radości i wdzięczności nie wypada okazywać głośno. Nie wolno pokazywać gniewu. Unika się konfliktów, prowokowania, jawnego zaprzeczania, negacji. Nie wolno dotykać kogoś w głowę lub klepać po plecach. Unika się patrzenia obcym w oczy. W każdej sytuacji, także w kłopotliwej lub gdy się z kimś nie zgadzają, Wietnamczycy uśmiechają się. Przywoływanie kogoś gestem kiwania palcem jest absolutnym tabu.