Granica

Obywatele Polski objęci są obowiązkiem wizowym. Wizę można uzyskać m.in. na podstawie vouchera uzbeckiego biura turystycznego. Paszport musi być ważny 6 miesięcy po zakończeniu podróży. Nie ma wymogu okazania biletu powrotnego ani określonej kwoty na każdy dzień pobytu. Wywóz waluty jest dopuszczalny w wysokości do kwoty zadeklarowanej w deklaracji wwozowej. Obowiązuje zakaz wykonywania zdjęć mostów, obiektów przemysłowych i wojskowych oraz fotografowania na dworcach kolejowych i lotniskach. Bardzo surowo karane są przestępstwa związane z posiadaniem narkotyków i handlem nimi. Przy wjeździe należy wypełnić formularz celny. Jeśli wwozi się więcej niż 10 tys. USD, należy zapłacić od tego podatek 1%. Przy wyjeździe należy przedstawić kwity z oficjalnej wymiany i z wydatków dolarowych.
Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

Kuchnia

Najbardziej typowa potrawa, znana w całej centralnej Azji i na Bałkanach – pilaw, ma swoją uzbecką odmianę zwaną, kawirma pałow. Przyrządza się ją na bazie ryżu, który gotuje się na wywarze z kawałkami mięsa, najczęściej baraniny i warzyw z dodatkiem papryki. Na bazarach olbrzymi sagan, w którym się ją przygotowuje, stoi zwykle obok beczkowozu z kwasem chlebowym i dystrybutora z piwem. Pilaw najlepiej smakuje na ciepło z białym, puszystym pieczywem i surówkami. Do potraw dodaje się rozmaite przyprawy na czele z regionalną ostrą papryczką, zwaną tadżyka; poza tym: kiszony czosnek, marynowania pigwa oraz setki przypraw w proszku i ziół. Na bazarach sprzedawcy częstują kęsami miejscowych specjałów, do których należą: szaszłyki, czebureki, lepioszki, pielmieny, manty, bliny (naleśniki z mięsem). Na straganach leżą także stosy znanych, bardzo tanich, owoców takich jak, winogrona, melony, banany, ananasy, cytryny, arbuzy, melony, granaty, bakalie (daktyle, rodzynki, migdały, suszone figi), ale i nieznane, jak aiwy i churmy. Warto zajrzeć do czajchany - tradycyjnej herbaciarni wschodniej. Zesłani niegdyś, w ramach represji, Koreańczycy stanowią teraz jedną z mniejszości narodowych. Ich dania narodowe, tanie i smaczne, można znaleźć na licznych bazarach.

Zakupy

Sklepy są otwarte w godz. 9-18, spożywcze pracują w godz. 7-21. Najlepszym miejscem na zakup pamiątek są wielkie bazary, które oferują praktycznie wszystko, m.in.: sztukę ludową, wyroby srebrne (z Buchary), jedwab (najbardziej znane to khanatlas z Margilan), dywany (zwane bucharskie, chociaż produkuje się je w Turkmenistanie), kilimy, czapeczki (czarne i białe są noszone przez Uzbeków, kolorowe – przez Tadżyków), ceramikę (np. komplet herbaciany - dzbanki z czarkami), ozdobione złotem laczki, tradycyjne stroje lub wykonywane na miejscu kolczyki i bransolety. Należy się ostro targować, bo ceny wyjściowe są bardzo wysokie.

Zdrowie

Nie są wymagane obowiązkowe szczepienia. Jednak w związku z okresowym wzrostem zachorowań na dur brzuszny (tyfus) w regionie, zalecane jest zaszczepienie się na tę chorobę przed przyjazdem. Warunki sanitarne są złe, odradza się spożywanie posiłków na targowiskach i w barach (tzw. czajchany). Z uwagi na zagrożenie żółtaczką i innymi chorobami przewodu pokarmowego produkty przeznaczone do spożycia, powinny być dokładnie myte pod bieżącą wodą, a owoce i warzywa – obrane ze skórki. Należy unikać miejscowych lodów i produkcji cukierniczej (kremy), a także produktów mlecznych. Przy zakupie żywności należy zwrócić uwagę na termin przydatności do spożycia; nie zaleca się kupowania miejscowej wódki (niebezpieczeństwo zatrucia alkoholem metylowym). Woda w kranach jest zdatna do picia po przegotowaniu. Należy pić jednak tylko butelkowaną. Z powodu odmiennej flory bakteryjnej w pierwszych dniach po przybyciu mogą pojawić się kłopoty żołądkowe. Koszt wizyty u lekarza wynosi od równowartości 40 PLN, doba w szpitalu o niezadowalających warunkach – ok. 200 PLN. Ryzyko zarażenia żółtaczką wszczepienną jest duże. W Uzbekistanie szybko rośnie liczba zarażonych wirusem HIV. Zaopatrzenie aptek w leki jest raczej skromne, należy wziąć w podróż potrzebne lekarstwa (oraz np. jednorazowe strzykawki).

Zwyczaje

Miejscowa ludność stanowi mieszankę Uzbeków (ok. 70%), Rosjan (ok. 8%), Kirgizów, Tadżyków, mieszkańców innych europejskich republik b. ZSRR, a także Polaków. Grupy azjatyckie – najliczniejsze – trudno od siebie odróżnić. W większości są śniadzi, niscy, krępi, często skośnoocy i noszą charakterystyczne stroje. Pozostałe grupy to biali, ubierający się w stylu europejskim. Coraz więcej Rosjan opuszcza Uzbekistan. Ci, którzy pozostają, borykają się z wieloma trudnościami. Zwiedzając obiekty sakralne (meczety, cerkwie, synagogi), należy bezwarunkowo podporządkować się miejscowym zwyczajom. Niektóre meczety są niedostępne dla nie-muzułmanów. Poza dużymi miastami (Taszkent, Samarkanda, Buchara) kobiety powinny unikać odzieży podkreślającej sylwetkę, odsłaniającej łokcie i kolana. Nie na miejscu jest przytulanie czy całowanie się w miejscu publicznym, zakaz dotyczy także turystów. Nie wolno fotografować budynków rządowych, lotnisk, posterunków milicji, obiektów wojskowych, ale i metra w Taszkencie, które ma trzy linie. Nie zawsze tabliczki z zakazem są umieszczone w widocznym miejscu.