Granica

KOREA PÓŁNOCNA
Obywatele RP muszą mieć wizę wjazdową (wiza jest płatna i wydawana przez Ambasadę KRL-D w Warszawie, minimalny okres oczekiwania wynosi 3 tygodnie). Nie ma możliwości uzyskania wizy na granicy. Wymagany okres ważności paszportu przy ubieganiu się o wizę wynosi co najmniej 6 miesięcy. W zasadzie w chwili obecnej w KRL-D dopuszczalna jest jedynie zorganizowana turystyka grupowa, i to też w ograniczonym zakresie. Przy wjeździe nie ma obowiązku okazania biletu powrotnego. Nie ma obowiązku posiadania określonej kwoty na każdy dzień pobytu. Obowiązkowo zgłasza się przywożoną walutę. Bez złożenia deklaracji przywóz środków płatniczych nie jest możliwy. Zabronione jest wwożenie do kraju: obiektywów do aparatu fot. ponad 160 mm, kamer wideo z wyższym niż 24x zoomem optycznym, teleskopów i lornetek powiększających więcej niż 10 razy. Nie wolno przywozić pism ze zdjęciami obnażonych kobiet. Przy wjeździe i wyjeździe z KRL-D cały bagaż, także podręczny, jest prześwietlany i sprawdzany. Przy wjeździe należy zadeklarować: sprzęt audio-wideo, fotograficzny, fotografie, filmy, publikacje, produkty z żeńszenia. Telefony komórkowe są odbierane do depozytu na lotnisku w Phenianie; są zwracane przy wyjeździe z kraju. Zazwyczaj wcześniej turyści wyjmują z telefonu kartę SIM. Nie przywozi się żadnych książek, ani materiałów drukowanych w języku koreańskim, które na granicy ulegną konfiskacie. Z uwagi na brak systemu podatkowego nie ma możliwości uzyskania zwrotu VAT. Osoby zatrzymujące się w hotelu składają paszporty w recepcji. Zwracane są one przed wyjazdem.
Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

KOREA POŁUDNIOWA
Polscy obywatele nie muszą mieć wiz przy wyjazdach do Republiki Korei na okres do 90 dni. Przy wjeździe należy okazać ważny paszport oraz wypełnioną kartę przekroczenia granicy (dostępna na pokładzie samolotu lub na lotnisku). Nie wolno wwozić świeżych owoców jak: mango, pomarańcze, papaja, wiśnia, jabłka, grejpfruty, orzechy itd. Produkty pochodzenia zwierzęcego należy zgłosić do kontroli weterynaryjnej i kwarantanny. Turyści mogą wywieźć z Korei Południowej towary o wartości nie większej niż 400 USD, max. 1 litr napojów alkoholowych, 200 papierosów (50 cygar albo 250 gramów tytoniu), 2 uncje perfum. Przy wyjeździe posiadacze paszportów prywatnych muszą zapłacić równowartość ok. 12 USD opłaty lotniskowej. Wwożone kwoty powyżej 10 tys. USD należy zadeklarować. Zwrot podatku VAT jest możliwy po spełnieniu następujących warunków: towar został zakupiony w wyznaczonych punktach sprzedaży, sprzedawca wystawił poświadczenie dokonania zakupu, wartość towaru przekracza 50 tys. KRW, zgłoszenie służbom celnym nastąpiło w terminie do 3 miesięcy od dnia zakupu. Po przedstawieniu organom celnym faktury oraz poświadczenia zakupu zwrot podatku VAT dokonywany jest w formie gotówkowej (na lotnisku Incheon znajduje się specjalny punkt Global Refund) lub przekazywany jest na konto podane w poświadczeniu dokonania zakupu. Podatek VAT nie jest zwracany w przypadku zakupu broni, lekarstw, dzieł sztuki oraz zakupu usług.
Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

Kuchnia

KOREA PÓŁNOCNA
Zagraniczni turyści nie narzekają na jedzenie w Korei. Nasze grupy mają wliczone w cenie 3 posiłki dziennie, serwowane w reprezentacyjnych i czystych restauracjach, głównie hotelowych. Różnorodność i sposób podania nie pozostawia nic do życzenia: dań i ilości jedzenia jest bardzo dużo, możliwość wyboru sprawia, że każdy znajdzie coś dla siebie. Turystom nie podaje się w zasadzie potraw typowych dla kuchni lokalnej, w większości jest to kuchnia międzynarodowa. Jeśli jednak zdarzy się znaleźć na stole koreańskie potrawy, mogą to być: marynowana kapusta (kimchi),
a także zestaw potraw podawanych na małych talerzykach (pansanggi), wśród których może się znaleźć bardzo ostro przyprawiona ośmiornica (nakji), kraby i solone ryby (jeotgal). Koreańska wersja „gorącego garnka” (hot pot) jest sinsollo z pokrajanym mięsem, jarzynami i jajkiem ugotowanymi razem. W całym kraju je się kluski gryczane (naeng myun). Mięso dla mieszkańców jest ściśle racjonowane (pieczony kurczak kosztuje w sklepie równowartość ok. 60 euro = ponad 200 zł!). Jednak nie brakuje go w restauracjach dla cudzoziemców. Nie zaleca się pić miejscowej wody, ale wszędzie można kupić butelkowaną wodę mineralną (3 butelki za 1 euro). Najpopularniejsze piwo (maegju) to RyongSong, ale w restauracjach bywa też Coca Cola i Pepsi.

KOREA POŁUDNIOWA
Kuchnia koreańska ma swoją wyraźną specyfikę - wiele potraw ostrych i o mocnym, zdecydowanym zapachu. Do jedzenia używa się łyżki (zupa i ryż) i pałeczek (reszta dań). Zazwyczaj stół zastawia się sporą liczbą talerzyków, misek, sosjerek i wielu innych naczyń mieszczących różne specjały. Zasadą jest, by żadna potrawa nie dominowała. W czasie jedzenia dobiera się po trochu potraw z różnych naczyń w różnych konfiguracjach. Każda osoba ma swoją osobną miskę ryżu (pap), często z metalu. Na stole są zawsze przystawki: kimchi (narodowa zakąska: marynowana na ostro kapusta z dodatkiem czosnku, imbiru, pieprzu i solonej ryby, krewetek lub ostryg), zupa (kuk lub tang), miseczki surowych lub gotowanych lekko na parze jarzyn, do tego smażone na maśle warzywa, ryba lub mięso (jon), inne potrawy jak solona ryba pokrajana w paski i rozmaite potrawy przyrządzone z suszonych jarzyn, mięsa albo ryby. Główne dania składające się z mięsa (często smażonego na naszym stole), ryb, drobiu też są często podawane w małych miseczkach, które się je jako dodatki (panchan), a nie jako główne danie. Tradycyjny koreański napój, piwo z ryżu, nazywa się makkoli; herbata z korzenia żeńszenia to insam-cha. W Korei trzeba liczyć się z ograniczeniami w dostępie do produktów żywnościowych i potraw spoza tego kraju. Dotyczy to w szczególności mniejszych miast.

Zakupy

KOREA PÓŁNOCNA
Sklepy, które obsługują miejscową ludność, są niedostępne dla zagranicznych turystów: ich znikoma liczba i kamuflaż uniemożliwiają nawet zajrzenie do środka, bo i lokalny przewodnik jeżdżący z grupą nie ułatwi tego. Zawiezie natomiast do kilku sklepów przeznaczonych dla cudzoziemców, gdzie obowiązują ceny w euro: nie są one niskie i nie podlegają targowaniu się. Można tam kupić wyroby lokalnego rzemiosła. Sklepy takie znajdują się także w wielkim hotelu, w którym mieszka nasza grupa. Można się w nich zaopatrzyć w napoje, słodycze, leki ziołowe, elektronikę, ubrania, sprzęt sportowy, książki, mapy, broszury i przewodniki po Korei Północnej, muzyczne i filmowe płyty CD, kasety wideo.

KOREA POŁUDNIOWA
Sklepy zaczynają pracę od 10.00 i kończą ok. 21.00. Większość produktów pierwszej potrzeby - spożywcze, pepsi, piwo, nawet wódkę (sodu) - można zakupić w całodobowych sklepikach sieci LG25, 7-Eleven, Family Mart. Turyści mogą nabywać towary wolne od cła w setkach sklepów, domach towarowych. Największą popularnością cieszy się biżuteria (ametyst, topaz, jadeit), jedwab, ceramika, wyroby z laki i mosiądzu, hafty, komputery, kasety wideo, ubiory sportowe, wyroby ze skór różnych zwierząt, lalki. Pięknymi kolorami mienią się tradycyjne suknie zwane hanbok. Jednym z najpopularniejszych towarów jest korzeń żeńszenia (insam po koreańsku) w różnych postaciach: herbatki, cukierki, gumy do żucia, tabletki, krople, napoje itp. Są bazary i osobne stoiska w każdym domu towarowym, gdzie handluje się tylko wyrobami z żeńszenia. Ceny - szczególnie żywności, produktów przemysłowych wyższej klasy i towarów importowanych - są wyższe niż w Polsce i w większości krajów Azji (z wyjątkiem Japonii).

Zdrowie

KOREA PÓŁNOCNA
Woda nie nadaje się do picia. Do spożycia i do mycia zębów należy używać tylko wody butelkowanej. Szpitale i przychodnie pozostawiają sporo do życzenia. W sytuacjach koniecznych organizacją wizyty i konsultacji lekarskiej zajmuje się przydzielony miejscowy opiekun. Nie jest też określona cena standardowej wizyty lekarskiej ani pobytu w szpitalu. Niski poziom higieny, powszechne przerwy w dostawie prądu, niewielka ilość potrzebnych leków – to główne braki. Trzeba więc wziąć w podróż wszystkie rodzaje leków czy środków opatrunkowych, jakie mogą się przydać. Przydadzą się także środki przeciw komarom i innym insektom. Przy wjeździe do kraju nie są obowiązkowe żadne szczepienia, jednak zaleca się przed wyjazdem przyjęcie szczepionki przeciw żółtaczce typu A i tężcowi. Unikać spożywania produktów mlecznych. Mięso i ryby są bezpieczne, gdyż podaje się je na gorąco, gotowane lub smażone. Trzeba jednak uważać z surowymi sałatkami, wieprzowiną, majonezem, świeżymi owocami (spożywać tylko obrane) i warzywami (jeść tylko gotowane).

KOREA POŁUDNIOWA
W Korei Południowej nie występuje zagrożenie chorobami zakaźnymi, nie są wymagane szczepienia. Dostęp do opieki medycznej jest powszechny. Ceny zależą od rodzaju placówki i świadczenia, ale należy je uznać generalnie za wysokie. W Seulu turyści korzystają ze szpitala dla cudzoziemców o wysokim standardzie; personel mówi po angielsku. Picie nieprzegotowanej wody nie jest bezpieczne, z wyjątkiem hoteli najwyższej klasy. U niektórych turystów z wrażliwym żołądkiem zmiana jedzenia, ostre potrawy oraz odmienny klimat mogą być przyczyną kłopotów żołądkowych. Zaleca się więc wzięcie z Polski lekarstwa na takie dolegliwości. By uniknąć tego typu kłopotów lekarze radzą picie dużych ilości butelkowanej wody i dodawanie trochę więcej soli do potraw.

Zwyczaje

KOREA PÓŁNOCNA
Najważniejsze podczas całej podróży jest zachować respekt wobec dwóch wodzów: zmarłego Kim Ir Sena oraz jego aktualnie rządzącego syna – Kim Il Sunga. Jeśli nie dostosujemy się do tego, przykrości spotkają przede wszystkim naszą obsługę, a i nierzadkie jest wyciąganie konsekwencji także wobec cudzoziemskich gości. Podczas postojów pod wielkimi posągami oraz w czasie wizyty na międzynarodowej wystawie przyjaźni, wystarczy tylko zachować milczenie; czasem grupa będzie proszona o złożenie wiązanki kwiatów w celofanie (kosztuje 3-5 euro i jest, jak można się domyśleć, do wielokrotnego użytku). Miejscowi przewodnicy chętnie odpowiadają na pytania turystów; zbytnia dociekliwość lub porównywanie miejscowych warunków do tych, jakie panują w reszcie świata, może jednak być niezrozumiała wobec szczelnej bariery informacyjnej. Trzeba także pamiętać o obecnej w całej Azji oraz w tym zamkniętym kraju zasadzie zachowania się tak, by miejscowy nie stracił twarzy: północni Koreańczycy mają też swoją dumę. Należy pamiętać, by podczas burzliwych czasem dyskusji z przewodnikami nie stawiać ich w sytuacji, z której nie będą mogli się wycofać. Wystarczy więc być dyplomatą. Cudzoziemcy znajdują się pod ścisłą kontrolą i obserwacją - dotyczy to w szczególności kontaktów z miejscową ludnością, a także fotografowania obiektów, scenek ulicznych itp. Jakiekolwiek działania wykraczające poza ramy ustalone przez władze mogą narazić turystę na nieprzyjemności. Nawet próby obdarowywania dzieci długopisami czy słodyczami, jeśli odbywają się przy dorosłych świadkach, kończą się fiaskiem. Zabronione jest robienie zdjęć militarnym obiektom, osobom w mundurze. Poza tym można fotografować w zasadzie wszystko poza obiektami, które wskaże lokalny przewodnik. Należy zapytać o zgodę, gdy fotografuje się miejscowych ludzi. W muzeach i na wystawach nie wolno robić zdjęć. Przyda się: latarka z zapasem baterii (przerwy w dostawie prądu!), zapas klisz fotograficznych, czekolada lub papierosy (lecz nie amerykańskie) na ewentualne prezenty, kawa instant, torebki herbaty, ciasteczka, guma do żucia.

KOREA POŁUDNIOWA
Koreańczycy są z natury rzetelnymi i uczciwymi ludźmi. Są również bardzo mili, uprzejmi, uśmiechnięci. Pozdrawianie i słowo „dziękuję” słychać na każdym kroku, połączone z lekkim pochyleniem głowy. Głęboki ukłon oznacza podległość w stosunku do drugiej osoby, zazwyczaj dużo starszej. Koreańczycy są powściągliwi, nie zachowują się głośno i ograniczają kontakt fizyczny do uścisku ręki. Widzi się jednak przyjaciół, którzy idą objęci za ramiona (młodzi mężczyźni), albo trzymają się za rękę (kobiety). Mieszkańcy Korei w domach siedzą, jedzą i śpią na podłodze, więc przed wejściem do domu obowiązkowo zdejmują buty. Robiąc zdjęcia ludzi z bliska, należy ich poprosić o zgodę. Znajomość języka angielskiego poza hotelami nie jest częsta. Spokojne zachowanie i język gestów pomagają, gdy brak wspólnego języka.