Granica

UGANDA
Obywatele polscy udający się do Ugandy muszą mieć wizę turystyczną ważną 3 miesiące. Ważność paszportu nie może być krótsza niż 6 miesięcy od chwili przekroczenia granicy. Nie wolno wywozić: muszli, kości słoniowej, skór dzikich zwierząt. fragmentów koralowca, trofeów zwierzęcych, skorup żółwi, preparowanych motyli, roślin. Pasażerowie powyżej 17 lat mogą przywieźć (nie dotyczy wracających z Kenii i Tanzanii): 200 papierosów, 1 butelkę alkoholu lub wina, 1 opakowanie perfum. Dozwolony jest wywóz rozsądnych ilości wyrobów tytoniowych, alkoholowych i perfum. Wymagane jest zezwolenie na wywóz trofeów z polowania.
Kontrola bagażu odbywa się na lotnisku przy pierwszym wjeździe do kraju. Nie pobiera się podatku lotniskowego. Można przywozić waluty obce bez ograniczeń; przy wyjeździe kwota waluty nie może być wyższa. Zakazuje się przywożenia i wywożenia lokalnej waluty szylingów ugandyjskich UGX.

RWANDA
Obywatele RP muszą mieć wizę na wjazd. Paszport powinien być ważny jeszcze 6 miesięcy po wylocie. Zabronione jest fotografowanie budynków rządowych. Z powodu intensywnej ochrony środowiska nie są w użyciu torebki plastikowe. Podróżnemu, który po przylocie idzie z taką torbą w ręku, będzie ona skonfiskowana. Bez cła można przywieźć 2 kartony papierosów oraz 2 litry alkoholu.

Kuchnia

UGANDA
Przeważająca większość mieszkańców Ugandy, poza największymi ośrodkami miejskimi, produkuje i przygotowuje pożywienie samodzielnie. Jada się dwa razy dziennie: obiad i kolację. Rano pije się kubek herbaty lub je owsiankę. Jedzenie przygotowuje sie na otwartym ogniu. Na główny posiłek składa się: matoke (papka zrobiona z bananów), chleb, kassawa (tapioka lub maniok), słodkie ziemniaki, kurczak, gulasz z wołowiny, świeże ryby. Banany stanowią podstawę wyżywienia. Są gotowane, pieczone, smażone, grillowane. Liście bananowców stosuje się do zawijania porcji jedzenia przed gotowaniem. Jada się także kukurydzę, dynię, pomidory, groch, fasolę, orzeszki ziemne, mięso z kozy, mleko. Z owoców popularne są: pomarańcze, papaja, ananasy, cytryny. Narodowym napojem jest waragi – gin z bananów. Restauracje znajdujące się w dużych miastach serwują lokalne potrawy.

RWANDA
Podstawowymi składnikami kuchni typowej dla plemienia Hutu jest: kukurydza, banan zwyczajny, maniok, sorgo, słodkie ziemniaki, fasola i orzeszki ziemne. Plemię Tutsi spożywa produkty mleczne. Większość mieszkańców jada mięso tylko kilka razy na miesiąc. Częściej jedzą ryby. Najczęściej można dostać potrawę ugali, która jest ugotowana z mąki kukurydzianej i wody, sformowana w kształcie kuli i serwowana z o kapustą. Isombe to danie z mielonych liści manioku podawanych z suszoną rybą. W restauracjach mieszczących się w stolicy Kigali cudzoziemcy mogą zjeść potrawy kuchni międzynarodowej: indyjskie, chińskie, francuskie i afrykańskie. W innych miasta dostępne są proste potrawy z kurczaka, ryby, koziny, serwowane z ryżem lub frytkami. Najpopularniejszymi napojami są: soki owocowe, wino i piwo, takie jak: Primus, Mützig i Amstel. Na prowincji pije się urwagwa - piwo uwarzone ze sfermentowanego soku bananów zwyczajnych zmieszanego z podsmażaną mąką sorgo.

Zakupy

UGANDA
Turyści kupują najczęściej: ręcznie wykonaną biżuterią, bębny zrobione z krowiej skóry, lokalne instrumenty muzyczne, figurki z bursztynu, drewniane rzeźby i maski, obrazy, ceramikę, tkane chodniki i materiały. Wiele ciekawych pamiątek można zdobyć zatrzymując się przy straganach ustawionych przy wyjeździe z miast. Ceny są tam niższe niż w miejscach turystycznych. Najwięcej interesujących, choć najdroższych pamiątek można dostać w hotelach, lodge i na lotnisku.

RWANDA
Wyroby rękodzieła wyróżniają sie oryginalnością. Największy ich wybór można znaleźć na lokalnych bazarach. Należą do nich wyroby ceramiczne, rzeźbione w drewnie maski i figurki, plecione koszyki z juty i drewna o ciekawych formach i motywach, obrazy o współczesnej tematyce. Unikalnymi dziełami sztuki są wysuszone krowie placki, którymi obkłada się zewnętrzne ściany chat i które są malowane w geometryczne wzory. Sprzedaje się je osobno jako obrazki. Można też kupić kilimy na ścianę. Warto nabyć lokalne instrumenty muzyczne: bębny obciągnięte skórą bydlęcą.

Zdrowie

UGANDA
Od osób przybywających z Europy jest wymagane świadectwo szczepienia przeciw żółtej gorączce. Zaleca się więc przed wyjazdem wykonanie szczepień ochronnych: (ważne przez 10 lat) - należy je wykonać co najmniej 14 dni przed wyjazdem.
Właściwie jedyną chorobą tropikalną, na którą narażeni są turyści jest malaria. Należy przed nią zabezpieczyć zmniejszając możliwość ukąszenia przez komary: po zmroku zakładać ubrania z długim rękawem i nogawkami, spać pod moskitierą, stosować repelenty odstraszające komary, unikać perfumowania się. Klimat tropikalny jest sprzymierzeńcem udaru, odparzeń spowodowanych upałem. Zaleca się więc stosowanie kremów z wysokim filtrem UV chroniącym przed oparzeniem słonecznym, nosić okulary przeciwsłoneczne oraz nakrycie głowy. Turystom grozi skażenie bakteryjne wody. By tego uniknąć podczas całej podróży należy pić wyłącznie płyny butelkowane, także myć w nich zęby. Nie należy pić soków oferowanych w podrzędnych restauracjach czy u ulicznych sprzedawców. Istnieje duże niebezpieczeństwo dolegliwości żołądkowych, więc nie należy jeść niemytych warzyw i owoców, surowych sałatek, czy też przechowywać zbyt długo żywności. Natomiast w hotelach i dobrych restauracjach jedzenie jest wolne od bakterii i bezpieczne. Przebywając na terenach, gdzie panuje wysoka temperatura należy również unikać wysiłku fizycznego i picia alkoholu. Opieka medyczna, zwłaszcza w szpitalach państwowych, jest na złym poziomie. Brak pogotowia ratunkowego. Na prowincji standard świadczonych usług medycznych jest znacznie gorszy niż w większych miastach. W każdym dystrykcie znajduje się przynajmniej jeden szpital, w mniejszych miejscowościach – przychodnie i punkty pomocy medycznej. W większych miastach jest dostęp do prywatnych usług medycznych oraz lekarstw. Wizyta u internisty kosztuje ok. 20 USD, u stomatologa - 50-100 USD. Kosztowny jest pobyt w szpitalu.

RWANDA
Od przyjezdnych wymaga się okazania międzynarodowej książeczki szczepień (tzw. żółtej książeczki) z aktualnym wpisem o szczepieniu przeciw żółtej gorączce (febrze).
Zalecane są szczepienia przeciw tężcowi, szczególnie, gdy trasa podróży przebiega przez tereny wiejskie. Ryzyko zachorowania na malarię istnieje cały rok. Zaleca się przywiezienie wszelkich dostępnych środków przeciw komarom. Nie wolno pić miejscowej wody; woda do picia i mycia zębów musi być butelkowana lub sterylizowana. Warto przywieźć ze sobą wszelkie lekarstwa, które mogą sie przydać, także witaminy. Nie należy jeść produktów mlecznych, bo są zrobione z niepasteryzowanego mleka. Zaleca się pić tylko mleko w proszku lub w puszce. Można jeść tylko przyrządzone na gorąco mięso i rybę. Warzywa powinny być przed spożyciem ugotowane, a owoce – obrane. Nie zaleca się zbliżania do wałęsających się psów, gdyż mogą mieć wściekliznę. Miejscowa służba zdrowia jest na niewystarczającym poziomie; dostępne są tylko podstawowe medykamenty. Istnieje kilka prywatnych szpitali w Kigali. W razie poważnego wypadku chorobowego turystów ewakuuje się drogą powietrzną do Kenii lub RPA.

Zwyczaje

UGANDA
W kraju żyje ok. 50 plemion Ich kultura: tańce, tradycja, zwyczaje są bardzo różnorodne. Wśród nich są granie na bębnach, tańce ceremonialne, rzemiosło, głównie ceramika i batiki. Największą grupą etniczną jest Baganda, którzy stanowią ok. 20% populacji. Król Ronald Muwenda Mutebi odgrywa dużą rolę w swoim plemieniu. W okolicy miejsc turystycznych przebywają gromady dzieci domagających się finansowego „sponsorowania” ich edukacji; należy być ostrożnym dając im pieniądze, gdyż właśnie z powodu sporych zarobków nie chodzą do szkoły. Ceny żywności dla białych (zwanych Mzungu) są 2-3 razy wyższe niż dla tubylców. Zaleca się skromny ubiór: za nieprzyzwoite uważa się szorty, dekolty. Klapki, tzw. japonki, są używane wyłącznie w domu. Mężczyźni na powitanie i pożegnanie podają sobie rękę. Kobiety z prowincji często przyklękają pozdrawiając starszych. Często zdarza się, że pozdrawiają mijanych obcych im ludzi nawiązując z nimi rozmowę. Nie wolno ani podawać, ani odbierać niczego lewą ręką. Publicznie całowanie nie jest przyjęte.

RWANDA
Z powodu różnic kulturowych należy ubierać się w sposób konserwatywny. Trzeba uważać, by podając rękę tubylcowi robić to tylko prawą ręką. Niegrzeczne jest wskazywanie kogoś palcem; ten gest stosuje się w stosunku do psów; do wskazywania używa się całej dłoni. Nie należy chodzić wokoło garnków lub misy z jedzeniem w środku. Humor jest częstym składnikiem komunikacji między ludźmi; Ugandyjczycy lubią żartować i opowiadać dowcipy. Rozmawiając między sobą stoją blisko siebie. Po ślubie zazwyczaj kilkunastoletnia żona przeprowadza się do domu męża. Poligamia spotyka się z akceptacją. Na prowincji kobiety noszą stroje zakrywające nogi. Od mężczyzn oczekuje się, by nosili długie spodnie nawet w gorące dni; szorty są zarezerwowane dla dzieci. Biały turysta może być pewny, że za usługi czy towary musi zapłacić więcej; można się targować i miejscowi obniżają wtedy cenę nawet o połowę. Ludzie noszą dwa imiona: tradycyjne o afrykańskiej etymologii oraz chrześcijańskie, zazwyczaj pochodzące z angielskiego.