Granica

BURKINA FASO
Obywatele Polski zobowiązani są posiadać wizy na przejazd i pobyt. Wizy do Burkina Faso wystawiane są przez placówki dyplomatyczne tego kraju. Podróżujący do Burkina Faso powinien dysponować wystarczającymi środkami na utrzymanie, nie trzeba ich jednak okazywać przy wjeździe. Lokalna waluta, czyli frank XOF, obowiązuje w 8 krajach UEMOA – Zachodnioafrykańskiej Wspólnoty Gospodarczo-Walutowej (Benin, Burkina Faso, Wybrzeże Kości Słoniowej, Gwinea Bissau, Mali, Niger, Senegal i Togo) i ich wywóz poza te kraje jest oficjalnie zakazany. W praktyce zakaz dotyczy większych sum, równowartości ponad kilkuset USD.

MALI
Obywatele RP mają obowiązek posiadania wizy na przejazd i pobyt. Paszport musi być ważny 6 miesięcy. Nie wymaga się okazania środków finansowych na pobyt, niezbędne jest jednak posiadanie ok. 70 USD na dobę. Przepisy celne są takie same jak w krajach europejskich. Lokalna waluta, czyli frank XOF, obowiązuje w 8 krajach UEMOA – Zachodnioafrykańskiej Wspólnoty Gospodarczo-Walutowej (Benin, Burkina Faso, Wybrzeże Kości Słoniowej, Gwinea Bissau, Mali, Niger, Senegal i Togo) i ich wywóz poza te kraje jest oficjalnie zakazany. W praktyce zakaz dotyczy większych sum, równowartości ponad kilkuset USD. Nie ma możliwości zwrotu podatku VAT.

Kuchnia

BURKINA FASO
Najbardziej popularne potrawy to: ryż z sosem, wołowina z bakłażanem w sosie, dania z kurczaka, szaszłyki z mięsem i warzywami i - w sezonie – truskawki. Inne przykłady miejscowej kuchni to - pasta przyrządzona na bazie mąki kukurydzianej podawana na ciepło z dodatkiem sosu. Najczęściej są to sosy zrobione z baobabu i liści szczawiu, z orzeszków ziemnych, z bulwiastych kłączy pochrzynu. Na prowincji bardzo rzadko jada się mięso. Bydło hoduje się wyłącznie na posag płacony za żonę lub jako ofiara składana w trakcie ceremonii religijnych. Zwyczajowo mięso je się na sobotnim targu - jest to wieprzowina pieczona na ogniu. Nie może go zabraknąć także na weselu, przyjęciach z okazji urodzin dziecka czy pogrzebu. W miastach na śniadanie można w ulicznych barach zjeść – francuską bagietkę, smażone jajka i napić się kawy. Popularne są restauracje oferujące potrawy kuchni francuskiej, włoskiej, chińskiej i libańskiej. Marki lokalnego butelkowanego piwa to Sobbra i Brakina.

MALI
Narodową specjalnością jest potrawa La Capitaine Sangha – okoń nilowy podawany z sosem przyprawionym ostrą chili, smażonymi bananami i ryżem. Główne składniki kuchni malijskiej to - kukurydza, proso, kuskus i ryż podawane z różnymi sosami. Są one przyrządzane z orzeszków ziemnych, liści baobabu, liści słodkiego ziemniaka. Mięso - najczęściej kozina, drób, baranina, wołowina, a także świeża lub wędzona ryba - podawane są z warzywami: pomidorami, cebulą, bakłażanem. W dużych miastach można znaleźć lokalne zapiekanki, ale także dania azjatyckie. Narodowym napojem jest sok z tamaryszku i z guawy. Herbatę pije się trzykrotnie przestrzegając rytuału: bardzo mocną, lekko posłodzoną i bardzo posłodzoną. Napoje alkoholowe są dostępne w barze hotelowym, chociaż w tym muzułmańskim kraju częściej pije się sok owocowy. W tym kraju będącym niegdyś kolonią francuską wśród potraw można znaleźć także francuskie potrawy, w tym bagietki i bardzo słodką kawę z mlekiem. Sporo restauracji hotelowych serwuje dania kuchni międzynarodowej. Lokale mieszczące się w małych miejscowościach proponują tylko potrawy lokalne i pochodzące z północnej Afryki.

Zakupy

MALI
Do tradycyjnych wyrobów lokalnego rzemiosła należą maski wykonane przez członków plemion: Bambara, Dogon i Malinko, drewniane rzeźby, oryginalnie zdobione wyroby z mahoniu, biżuteria ze srebra i złota, ręcznie tkane maty i ubrania, miedziane naczynia. Wysokiej jakości ceramika pochodzi z regionu Ségou. Miasto Timbouctu jest centrum produkcji wyrobów z żelaza i miedzi jak miecze, sztylety i tradycyjne domowe naczynia.

BURKINA FASO
Na większości bazarów (np. w Bobo Dioulasso i Ouagadougou) można kupić oryginalne wyroby lokalnego rzemiosła, drewniane figurki i wykonane z brązu, maski, biżuterię, tkaniny, ręcznie tkane pledy, wyroby z garbowanej skóry, rzeźbione szachy, popielniczki.

Zdrowie

MALI
Wymagane jest szczepienie przeciw żółtej gorączce (febrze), potwierdzone wpisem do międzynarodowej żółtej książeczki zdrowia. Zaleca się szczepienia przeciw zapaleniu opon mózgowych, żółtaczce typu A i B, cholerze, szczepienie DiPerTe. Przed podróżą należy zapoznać się z aktualną w tym kraju sytuacją epidemiologiczną. Występuje zagrożenie malarią. Należy przestrzegać zasad higieny tropikalnej, nie pić surowej wody, nie jeść owoców ze skórką. Poziom opieki medycznej w prywatnych gabinetach i klinikach w największych miastach jest zadowalający. Konsultacja lekarska kosztuje ponad 20 EUR, za pobyt w szpitalu trzeba zapłacić ponad 70 EUR za dobę (do sumy tej trzeba doliczyć koszty lekarstw, badań specjalistycznych i zabiegów).

BURKINA FASO
Możliwości leczenia są bardzo ograniczone. Należy uważać na występowanie malarii i wziąć w podróż środki przeciw komarom. Turyści powinni pić jedynie wodę butelkowaną, która można kupić w całym kraju. Przed wyjazdem na wycieczkę obowiązkowe szczepienia przeciw żółtej gorączce; na miejscu kontrolowana jest tzw. żółta książeczka szczepień. W stolicy Ouagadougou znajduje się nowoczesny szpital, jeden z najnowocześniejszych w Afryce. W Bobo Dioulasso jest centrum leczenia chorób spowodowanych brudna wodą. Ludność mieszkająca na terenach wiejskich w większości nadal leczy się w tradycyjny sposób - zioła, korzenie roślin, kora drzew, zaklinanie i rytuały szamanów. Zachodnia medycyna jest coraz bardziej popularna, porady lekarza są bezpłatne, ale leki drogie.

Zwyczaje

MALI
Mieszkańcy Mali są w 90% muzułmanami. To powoduje , że kulturę ich zachowań należy zaliczyć do konserwatywnych. Turyści powinni to uszanować i nie chodzić w miejscach publicznych w skąpym stroju. Pozdrawiając miejscowych w starszym wieku grzecznie jest skłonić nieco głowę wyrażając szacunek. W południowej części kraju kobiety na powitanie osób w podeszłym wieku - dygają. Nie należy wskazywać kogoś palcem; można to robić całą dłonią. W czasie rozmowy miejscowi dotykają się nawzajem. Kobiety często obejmują się ramieniem, a mężczyźni chodzą trzymając się nawzajem za rękę: gesty te uważane są za oznakę przyjaźni. Podając komuś jakiś przedmiot, np. pieniądze trzeba to zrobić tylko prawą ręką, podawanie lewą ręką uważane jest za bardzo niegrzeczne. Picie alkoholu jest sprzeczne z zasadami islamu. Nie dotyczy to cudzoziemców, chrześcijan i animistów.

BURKINA FASO
Kraj, w którym ponad połowa mieszkańców to muzułmanie. Turystki ubrane skąpo w szorty, obcisłe bluzki spotkają się z nieprzychylnym lub wręcz wrogim traktowaniem. Ignorowanie ludzi, którzy nas pozdrawiają jest uważane za bardzo niegrzeczne. Nigdy nie należy podawać pieniędzy, jeść lub witać się lewą ręka; robić to ręką prawą. Rozmawiając z tubylcami o przeciwnej do nas płci zachowajmy dystans fizyczny, by nie robić dwuznacznego wrażenia. Jednak, gdy mówimy do przedstawicieli tej samej płci, można stanąć całkiem blisko. Miejscowi nawet w takiej sytuacji często się dotykają; szczególnie mężczyźni trzymają się za ręce lub poklepują po plecach. Zaleca się nosić przy sobie dowód tożsamości (paszport) przez cały czas. Mieszkańców cechuje gościnność i uprzejmość w stosunku do cudzoziemców. Mają dość swobodny stosunek do pojęcia czasu, co ma wpływ np. na punktualność kursowania miejscowych autobusów, czy w godzinach otwarcia sklepów. W muzułmańskich wioskach nie wolno spożywać alkoholu, lecz w miejscowościach zamieszkanych przez chrześcijan nie panuje prohibicja.